Pepper crab

Deel twee, dus over het aannemen van een helper en haar taken! Toen we met M overeenkwamen dat ze bij ons komt werken, betekent dat ook dat ik nu de rol van werkgever moet vervullen. En dat gaat natuurlijk niet zomaar: ik moest eerst bij het Ministerie van Werkgelegenheid een online cursus volgen voor werkgevers van Foreign Domestic Workers. Tijdens deze cursus komt onder meer aan de orde dat je je helper voldoende rust moet gunnen op een dag, dat ze geen gevaarlijke werkzaamheden mag uitvoeren (niet uit het raam hangen op 23 hoog om de was op te hangen - ieder jaar overlijden er weer een aantal helpers door dit soort ongelukken), dat je haar tijd geeft om te wennen in jouw huishouden en dat je je bewust moet zijn van haar achtergrond. Met name dat laatste is iets waar je makkelijk aan voorbij gaat: Meisjes die hier op 23 jarige leeftijd rechtstreeks uit de Philipijnen worden ingevlogen, komen veelal van het platteland waar ze met veel familie in een eenvoudig huisje wonen. Wanneer...

Ik zou je vertellen hoe M bij ons is gekomen, maar daarvoor moet ik je eerst wat meer vertellen over de afweging die we hebben gemaakt: Joost en ik waren het er al vrij snel over eens dat we graag hulp wilden hebben in Singapore vanwege zijn onregelmatige baan. In welke vorm wisten we nog niet precies en was ook mede afhankelijk van onze huisvesting want een zogenaamde 'maidroom' (vaak niet meer dan 2 x 1,5 meter) zouden we wel eens nodig kunnen hebben als opslagruimte... Daarnaast zijn er nog wat andere punten af te wegen en daarbij is de privacy die je opgeeft met een inwonende helper voor ons niet eens het belangrijkste punt. Als je een inwonende helper hebt, ben jij de werkgever. Staat jouw naam en adres op haar werkvergunning: je bent verantwoordelijk voor haar. Wat houdt dat dat in? Je geeft haar drie fatsoenlijke maaltijden op een dag en een eigen ruimte waar ze kan slapen en tenminste 8 uur rust per etmaal. Dat klinkt bijzonder logisch, maar dat is het niet. Er zi...

Langzaamaan komen we er: bij dat gevoel dat je bij de startlijn staat. Dat klinkt natuurlijk een beetje vreemd, we zijn immers al drie maanden uit Houston weg en wonen inmiddels ook alweer bijna twee maanden in Singapore. Maar mijn gevoel van de afgelopen weken weken valt nog het meest te vergelijken met het mentaal en fysiek voorbereiden op een wedstrijd; het langzaamaan naar de startlijn lopen in een grote chaos van een heleboel andere mensen die je soms voor de voeten lopen (de zogenaamde tegenvallers) maar die je soms ook -onverwacht- ruimte geven (je raadt het al: de zogenaamde meevallers). Grappig dat dat zo voelt, terwijl ik helemaal geen (wedstrijd)sporter ben! Anyway, wat ik bedoel is: er komt eindelijk een beetje rust in de toko! Na drie weken chaos, dozen, een nieuwe huisgenoot en een week herfstvakantie kunnen we nu eindelijk beginnen aan de drie R'en: rust, regelmaat en reinheid. Op drie doosjes na, is alles uitgepakt en heeft (bijna) alles een plek gevonden in huis...

Onze kinderen gedijen heeeeel prima bij de lokale keuken. Uiteraard is Singapore bekend van de chili en pepper crab, maar de het nationale gerecht van Singapore is toch wel de chicken rice. In ieder hawker center (een soort van overdekte markt met allerlei eetstalletjes) is het verkrijgbaar en ook in de hotels staat het op de kaart. En wat is het dan eigenlijk? Het is rijst (al dan niet met een beetje kokosmelk erdoor) met gekookte kip - in een lekker bouillonnetje getrokken. Het wordt geserveerd met chilisaus en wat plakjes komkommer en, in sommige varianten, met een helder soepje erbij. Smullen maar!

Met een beetje heimwee naar Texas zo nu en dan, blader ik door de foto's op mijn computer en bedenk me wat een fijne tijd we hebben gehad in Houston. En op zo'n zondag als vandaag bedenk ik me dan hoe dol we waren op de Cedar Creek . In onze 2,5 jaar in Houston hebben we hier geregeld ontbeten: heerlijke (TexMex) eiergerechten rond een uurtje of negen als religieus Houston in de kerk zat en sportief Houston nog aan het hardlopen of fietsen was. Maartje (en later ook Okke) konden prima een beetje ronddrentelen en zich vermaken. Ik weet zeker dat we al onze bezoekers hebben meegenomen naar de Cedar Creek, of de Onion Creek - broertje van eerstgenoemde. Zo gecharmeerd waren we van deze plek. Menig biertje hebben we hier in de middag gedronken met vrienden, lekker in het zonnetje met een basket fish & chips... of een hotdog voor Maartje. Oh die goede tijden. Van ons laatste ontbijt hebben uiteraard foto's gemaakt. Het was op 15 juli, dus alweer 3 maanden terug...

Afgelopen twee weken werkte Maartje in de klas aan het thema 'kleding'. Helemaal in haar straatje natuurijk want mevrouw doet niets lievers dan zich drie keer per dag te verkleden en vraagt 's avonds al wat ze morgen aan zal doen. Gelukkig voor haar mocht ze vandaag als afsluiting van het project verkleed naar school in haar favoriete kleding. Daar hoefde ze natuurlijk niet lang over na te denken. Het werd een vlinder annex prinses:

Het is officieel: we wonen niet meer met z'n vieren onder dit dak, maar met z'n vijven! Sinds vandaag is M onze versterking in dit -nu en dan chaotische- huishouden. En deze versterking bestaat niet uit 2x per week het huis schoonmaken, maar is full continue. Met andere woorden: M is onze huisgenoot en woont nu bij ons in. Ik hoor je denken: relaxed! En natuurlijk is het dat ook, maar voordat je denkt dat we vanaf nu geen kopje koffie meer zelf inschenken en ik nu de hele dag van koffie afspraak naar pedicure naar lunchafspraak hol, zal ik even de context schetsen van onze situatie. Ten eerste wil ik terug naar werk: de invulling daarvan is op dit moment nog helemaal vrij, maar ik wil graag weer aan de slag - wat doen voor mezelf! Maar er zijn natuurlijk ook nog twee kleine Van Doodewaard kinderen in het verhaal (naschoolse opvang en day care is hier toch een ander verhaal dan in NL). Ten tweede heeft Joost geen sales functie meer met veel reizen, maar een service job. Da...

Onze Okke is me er eentje... Hij zorgt er met grote regelmaat voor dat we wat uurtjes bij de medische professionals spenderen. Natuurlijk heeft hij in het eerste jaar de gewone baby check ups gehad met bijbehorende vaccinaties, maar ook de dermatoloog zien we een paar keer per jaar vanwege zijn reuzenmoedervlek. En dan zijn er natuurlijk nog de huis-, tuin- en keukenakkefietjes: oorontsteking op vakantie, huiduitslag, oogontsteking en dan nu weer een ongelukje. Okke greep met zijn hand in een halogeenlamp... Eerst de huisarts maar eens gebeld (die had hij al, want ook al bezocht afgelopen maand) en die verwees door naar de ER van het ziekenhuis. Wat is het dan fijn dat je weet waar je woont en er gelijk naar toe kan rijden! Eenmaal in het ziekenhuis was het gehuil van Okke snel over en was hij alleen maar aan het flirten met de zusters en broeders. Zijn duim en twee vingers zijn ingepakt omdat er dikke blaren op zitten en vervolgens werd zijn hele hand verbonden. Het ziet er onnatuu...

Ik zou graag een stukje posten over hoe fijn we gesetteld zijn in ons nieuwe huis, maar dat moet nog even wachten... Fijn is het nog niet helemaal en van gesetteld is nog lang geen sprake! We zijn over, maar met de volgende kleine minpuntjes: de keuken wordt pas zaterdag opgeleverd (maar dat durf ik niet met zekerheid te zeggen want aannemers komen te hooi en te gras - of niet). Er staan dus nog zo'n 20 dozen ingepakt in de keuken. Warm water is niet aanwezig in de keuken: geen idee of dat komt. De gasplaat moet nog wel omgebouwd want niet geschikt voor het gas dat we hebben. Het glazen douchewandje moet nog geplaatst, tot die tijd spelen we waterballetje in de badkamer en onze open keuken (letterlijk: geen glas vanwege het tropisch briesje door het huis - we hebben geen aircon beneden) moet nog voorzien worden van een rastertje zodat tropische beestjes wel buiten blijven.. Ikea gaat ons vandaag helpen, zodat in ieder geval de 15 dozen kleding en linnengoed uitgepakt kunnen wo...