Weekend Kuching

Begin augustus is de familie Schuengel & Van Doodewaard samen met oma Loes twee dagen naar Kuching (Maleisie) geweest om apen te spotten: de orangutan. Vrijdagavond landden we in Kuching om zaterdagochtend bij het voederen der dieren aanwezig te zijn. Onze eigen kleine aap was ook van de partij. Het was nog spannend of ze wel voldoende stil zou zijn en de orangutans niet zou afleiden, maar Maartje was zo excited dat het niet lukte om haar stil te houden. De 'oooh's' op alle toonhoogten en in alle volumes waren te sterk, dus Joost ging met haar terug naar het centrum. Geen slechte keuze, want wie zat er uiteindelijk op de eerste rij: Joost en Maartje. De apen hadden bedacht bij het centrum te komen en niet naar de voederplaats in het regenwoud. Het was een superervaring om de orangutans in het wild te zien! Ze zijn zo groot en maken zoveel geluid als ze door de bomen slingeren, je ziet de bomen in de verte al heen en weer schudden.
's Middags was er een soort stadsfeest in Kuching, compleet met 'regatta'. Daar liepen wij dus een rondje om te kijken. Ik ben er niet zeker van wat nu de grootste attractie was: de regatta of Maartje. Mensen zijn dol op baby's in dit deel van de wereld maar een blanke baby is toch altijd een nog grotere blikvanger. Zo knijpt iedereen in haar wangen, gaat ze geregeld op de foto met een Aziaat, speelt ze kiekeboe met Jan en alleman en zijn er 'aunties' (oude dames) die haar broekspijp omhoog doen om haar witte benen te zien... Een beetje rondkuierend om de braderie kwamen we plotseling de zus van een vriendinnetje tegen. Zij was met haar gezin op vakantie in Maleisie: wat een toeval! 's Avonds gezellig met z'n allen gegeten en bijgekletst.

Op zondag zijn we naar Bako National Park gegaan. We wilden daar een wandeling doen in de jungle, maar al snel werd duidelijk dat het toch een beetje teveel van het goede is om over boomwortels van een halve meter hoog te stappen met Maartje in de Baby Bjorn. We besloten de aapjes nog wat beter te bekijken (de neusaap - genoemd naar de Hollanders, witstaartapen en nog een derde soort) en maar terug te gaan naar het hotel. De terugreis was teveel voor Maartje; na twintig minuten beuken op het water, in de wind, met een herrie-makende-motor kwam haar maaginhoud er weer uit. We ondernemen graag alles met haar, maar de rest van de dag deden we maar een beetje rustig aan....