Een eigen leven

Sinds Maartje op school zit, heeft ze eigenlijk een eigen leven waarvan wij (al) geen deel meer uitmaken. Ze stapt vol zelfvertrouwen de klas in en zal me geen gedag meer zeggen en kus geven als ik er niet om vraag....(wat gaat het toch hard!). Een goed teken natuurlijk, maar soms ook wel eens jammer dat je niet even 'om het hoekje' kunt kijken hoe het nu echt in de klas gaat. Gelukkig was daar rond Thanksgiving een viering in de klas waarbij de ouders mochten langskomen.
Dat liet ik me geen twee keer zeggen: ik wilde wel eens met eigen ogen zien hoe Maartje het deed.

Uiteraard was ze in het begin enigszins van slag toen ik ineens in de klas was en we niet naar huis gingen. Maar al snel ging ze lekker door met kleuren. Daarna was het tijd voor de viering: er werd gezamenlijk gegeten en gedronken. Net als thuis zat ze heerlijk te smikkelen. De juffen hadden de wind er goed onder: zo zag ik dat iedereen netjes moest blijven zitten tijdens het eten, dat ze 'thank you' moesten zeggen wanneer ze iets uitgereikt kregen en dat alle kindjes zonder problemen opruimden als dat gevraagd werd. Ook heb ik nu gezien welke uitdrukkingen en liedjes ze gebruiken (ineens snap je dan ook wat je kind thuis bedoelt!) en hoe ze corrigeren. Met name dat laatste was interessant: als wij Maartje thuis op dezelfde manier aanspreken, heeft dat direct effect!

Na een uur was de viering afgelopen en liet ik Maartje -zonder problemen- achter op school voor het tweede deel van haar schooldag. Sterker nog: ik geloof dat ik alweer lang genoeg was geweest, te oordelen aan haar: mama bye bye car. Haar eigen leven...