Een gegeven paard enzo...

Onze dochter van vier jaar maakt enorme sprongen: ze komt iedere dag thuis met nieuwe liedjes van school, is verontwaardigd als ik geen play dates voor haar heb geregeld 's middags, is na vier zwemlessen stukken vrijer en zekerder van zichzelf in het zwembad, heeft de eerste feestjes van 5-jarige vriendinnetjes erop zitten (zonder aanwezigheid van ouders) en was plotseling 1,5 schoenmaat gegroeid. Ze maakt ons trotse ouders! En dus bedachten Joost en ik dat het nu wellicht tijd was voor haar eerste echte fiets.

Na twee avonden oriënteren en 'passen', was haar enthousiasme nog niet heel groot. Uiteindelijk kwam ze met haar uitleg op de proppen: ze wilde pas een nieuwe fiets als ze groter was gegroeid en vond haar driewieler nog steeds heel mooi. Ook al speelt Okke daar ook al op. Wat een dankbaar kind!
Toch knaagde het ergens een beetje bij mij. Maartje heeft namelijk begin september een scooter gehad, die we helaas twee maanden later alweer in een park vergeten waren mee naar huis te nemen... Ze was toen heel blij met haar scooter - iedereen heeft er hier een -, maar heeft na mijn 'hoe-kunnen-we-die-dan-ook-vergeten' tirade nooit meer met een woord over de scooter gerept. Ik besloot haar maar eens op de man af te vragen wat ze liever heeft: een fiets of een scooter. En het hoge woord kwam eruit: het liefste een nieuwe scooter. En die mocht ook rood zijn (in plaats van roze of paars) zodat Okke er straks ook nog op kan spelen als hij groter is.

Dus togen we op zaterdagochtend met z'n vieren naar de fietsenmaker en kwamen daar naar buiten met twee scooters:
een grote rode voor Maartje en een kleine blauwe voor Okke. We reden direct door naar de Botanische Tuin om ze uit te proberen. Het was een schot in de roos: Maartje straalde van oor tot oor en ook Okke ging al razendsnel met zijn beentjes! Om Eerste Hulp bezoekjes enigszins te beperken hebben we er de volgende dag ook maar een helm bij gekocht...