Cambodia - Kep

We zijn weer helemaal terug na een heerlijke week Cambodja! Wat een prachtig land, lieve mensen, heerlijk eten, fijn (maar beetje fris) weer en geweldige indrukken hebben we opgedaan. We hoeven onze kinderen niet mee te nemen naar het Angkor Wat, dat is nog niet aan hen besteed. Daarom vertrokken we naar de kust om daar vier dagen te spelen en ontspannen aan strand en zwembad.

We waren vier dagen in Kep, een klein dorpje aan de kust van Cambodja. Een dorpje dat voorzichtig de eerste stappen zet op het gebied van toerisme: er waren een aantal hotelletjes en -voornamelijke lokale - restaurantjes maar dan hield het wel op. Het enige supermarktje dat wij gezien hebben verkocht wat blikjes frisdrank, pakjes Oreo en Pringles, wat deo, broodbeleg, crackers en welgeteld 1 pak luiers. Bij het strand wilden we wat strandspeeltjes kopen voor de kinderen, maar dat was in geen velden of wegen te bekennen. Dus werd Joost inventief en kregen beide kinderen een zeef en opscheplepel van een marktkraam met kookspullen. Krijg je een beetje een idee hoe lokaal het was?

Vanuit Singapore had Joost een opblaasbaar peddle board meegenomen op vakantie, om lekker mee in zee te spelen. De eerste ochtend dat we daar waren, stonden er in no time tien Cambodjaanse jongetjes en meisjes om hem heen. Voordat hij er erg in had werd het board al naar de zee gedragen en trokken de kinderen onderwijl hun kleding uit, sprongen de zee in en klommen op het board. Het overviel Maartje (volledig gekleed in zwembroek, rashguard, hoedje en life vest) een beetje, het peddle boarden had ze toch anders voorgesteld. Joost liet de kinderen een kwartiertje spelen en vertrok vervolgens met Maartje naar het diepere water om samen verder te gaan.
Ondertussen hadden de kinderen Okke met zijn construction cars gespot op het strand. Binnen afzienbare tijd waren ze aan het spelen met de gele trucks en had Okke het nakijken. Ook hij was duidelijk geintimideerd door de kinderen. Na tien minuten werden ze door een Cambodjaanse vrouw gemaand ons met rust te laten en keerde de rust.

Volgende keer meer...