Zo werkt dat hier - deel 2
Zoals ik vorige week al aangaf, zijn er best wat verschillen tussen Singapore en Nederland als het aankomt op het krijgen van een kindje hier. Een van de grootste verschillen is dus dat hier geen verloskundigen zijn en het fenomeen kraamzorg is al helemaal ongekend!
Dat er geen verloskundigen zijn, betekent dat je in het ziekenhuis samen met je partner bent tijdens de bevalling en dat de verpleegkundigen (twee op de afdeling) af en toe eens komen checken hoe het ermee staat. Dat leek mij eerlijk gezegd niet zo'n goed idee.... Ik heb alle vertrouwen in het kindje, Joost en mijzelf, maar ik voel er weinig voor om op zo'n kamer te liggen en geen idee te hebben hoe het ervoor staat en wat ik nu het beste kan doen. Ik ben tenslotte nog geen ervaringsdeskundige.
Daarom zijn we op zoek gegaan naar een doula. Een doula is eigenlijk een soort coach bij de geboorte - zonder medische bevoegdheden. Je kunt haar bellen als het begint, ze gaat mee naar het ziekenhuis en blijft daar totdat het kindje is geboren en we alle drie lekker onder de wol liggen (ook Joost blijft gezellig in het ziekenhuis slapen). Samen met haar stel je je birth plan op en zij zal ervoor zorgen dat je wensen zoveel mogelijk nageleefd worden. Eigenlijk is ze dus een soort van ceremoniemeester voor de geboorte. Ik weet dat het absurt klinkt in Nederlandse oren, maar hier is het de normaalste zaak van de wereld.
Wij hebben er dus ook eentje. Ze heeft hier vier kinderen gekregen bij dezelfde arts als wij hebben, dus dat geeft vertrouwen. Bovendien waren Joost en ik specifiek op zoek naar een Nederlandstalige: we spreken allebei prima Engels, maar het leek ons niets om 'in the heat of the moment' een vertaalslag te moeten maken bij eventuele complicaties of na te moeten denken of er misschien toch - vanwege cultuurverschillen - iets anders wordt bedoeld. Laten we de communicatie op dat moment vooral zo makkelijk mogelijk houden!
Met de doula bespreken we ook het birth plan, ofwel onze wensen voor de geboorte. Ook dit is volledig anders dan in Nederland, maar op sommige punten een absolute must! Ik zal het uitleggen (uitgaande van de gang van zaken 'in het algemeen' in Nederland - uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd): beval je in Nederland 'wanneer de baby zich aandient', hier houden artsen daar een andere mening op na. Als je aangeeft dat je met 36 weken de zwangerschap wel zat bent, dan kun je gewoon een afspraak maken om de baby te halen. Als de dokter bijvoorbeeld op vakantie gaat in jouw week 39, dan is het niet ongewoon wanneer hij voorstelt om de bevalling in te leiden want 'bij een overstap naar een andere dokter is niemand gebaat'. Zo zijn er ook artsen die bij de tweede dag na de uitgerekende datum de natuur een handje helpen. Aangezien het onze wens is om de natuur gewoon z'n gang te laten gaan, snap je wel dat het prettig is om een arts te hebben die er ook zo over denkt.
Een tweede verschil is pijnbestrijding. Het is hier niet ongewoon om bij de eerste wee naar het ziekenhuis te gaan en een ruggenprik te krijgen of andere verdovende middelen. Dus ook weer een puntje om over na te denken. Hoewel ik geen fan ben van alles wat te maken heeft met naalden en infusen, is het een prettige gedachte dat er wat voorhanden is.
Is het in Nederland normaal gesproken de gewoonste zaak van de wereld dat de nieuwe moeder, vader en baby elkaar eerst eens uitgebreidt in de ogen kijken, in Singapore is het dat niet. Als je het niet in je geboorteplan zet, wordt je baby direct meegenomen naar een andere afdeling om te wegen, meten, op te warmen onder de lampen, de longen leeg te laten zuigen en andere zaken te onderzoeken. Daar komt het nut van het geboorteplan weer om de hoek: wanneer je andere wensen hebt geeft je dat aan en zal de verpleging hier rekening mee houden.
Al met al behoorlijk wat om over na te denken, keuzevrijheid maakt het er niet altijd makkerlijk op! Gelukkig hebben we naast de doula ook andere informatiebronnen, zoals de ervaringen van vrienden maar ook de antenatal childbirth class: oftewel de lessen die je voorbereiden op de bevalling en de komst van je kindje. Uiteraard hebben Joost en ik die ook gevolgd, samen met Caroline en Pete (zij zullen ook in feb hun eerste kindje krijgen). De bijeenkomsten zijn voor de mum-to-be en dad-to-be en beide zijn ook gewoon aanwezig bij alle lessen. Er wordt niets gedaan met ademhalingsoefeningen enz, het zijn theorielessen over hoe de natuurlijke processen verlopen, welke ingrepen er mogelijk zijn (indien nodig), voeding en hoe je een baby verzorgt. Ook fijn: er wordt verteld dat het heel normaal is als je je eigen baby niet direct 'herkent', of dat je baby allerlei bulten, deuken of vlekken kan hebben en dat je hem/haar eigenlijk niet zo mooi vindt (er schijnt een hoop bij te trekken de eerste dagen, gelukkig). De lessen worden gegeven door doula's, die door hun ervaring kunnen aangeven wat de manier van werken is van de verschillende artsen en ziekenhuizen. Het waren prima besteedde uurtjes voor ons beiden!
Wellicht dat er nog een 'Zo werkt dat hier - deel 3' komt, maar nu is het eerst tijd om eens een kennismakingsgesprek met een kinderarts te boeken en een lijstje te maken wat er in de grab bag (ziekenhuistas moet komen). Belangrijkste tip van de lessen: neem eerst nog een snack voordat je naar het ziekenhuis gaat....onze route voert dus langs de mac drive... ;-)
Dat er geen verloskundigen zijn, betekent dat je in het ziekenhuis samen met je partner bent tijdens de bevalling en dat de verpleegkundigen (twee op de afdeling) af en toe eens komen checken hoe het ermee staat. Dat leek mij eerlijk gezegd niet zo'n goed idee.... Ik heb alle vertrouwen in het kindje, Joost en mijzelf, maar ik voel er weinig voor om op zo'n kamer te liggen en geen idee te hebben hoe het ervoor staat en wat ik nu het beste kan doen. Ik ben tenslotte nog geen ervaringsdeskundige.
Daarom zijn we op zoek gegaan naar een doula. Een doula is eigenlijk een soort coach bij de geboorte - zonder medische bevoegdheden. Je kunt haar bellen als het begint, ze gaat mee naar het ziekenhuis en blijft daar totdat het kindje is geboren en we alle drie lekker onder de wol liggen (ook Joost blijft gezellig in het ziekenhuis slapen). Samen met haar stel je je birth plan op en zij zal ervoor zorgen dat je wensen zoveel mogelijk nageleefd worden. Eigenlijk is ze dus een soort van ceremoniemeester voor de geboorte. Ik weet dat het absurt klinkt in Nederlandse oren, maar hier is het de normaalste zaak van de wereld.
Wij hebben er dus ook eentje. Ze heeft hier vier kinderen gekregen bij dezelfde arts als wij hebben, dus dat geeft vertrouwen. Bovendien waren Joost en ik specifiek op zoek naar een Nederlandstalige: we spreken allebei prima Engels, maar het leek ons niets om 'in the heat of the moment' een vertaalslag te moeten maken bij eventuele complicaties of na te moeten denken of er misschien toch - vanwege cultuurverschillen - iets anders wordt bedoeld. Laten we de communicatie op dat moment vooral zo makkelijk mogelijk houden!
Met de doula bespreken we ook het birth plan, ofwel onze wensen voor de geboorte. Ook dit is volledig anders dan in Nederland, maar op sommige punten een absolute must! Ik zal het uitleggen (uitgaande van de gang van zaken 'in het algemeen' in Nederland - uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd): beval je in Nederland 'wanneer de baby zich aandient', hier houden artsen daar een andere mening op na. Als je aangeeft dat je met 36 weken de zwangerschap wel zat bent, dan kun je gewoon een afspraak maken om de baby te halen. Als de dokter bijvoorbeeld op vakantie gaat in jouw week 39, dan is het niet ongewoon wanneer hij voorstelt om de bevalling in te leiden want 'bij een overstap naar een andere dokter is niemand gebaat'. Zo zijn er ook artsen die bij de tweede dag na de uitgerekende datum de natuur een handje helpen. Aangezien het onze wens is om de natuur gewoon z'n gang te laten gaan, snap je wel dat het prettig is om een arts te hebben die er ook zo over denkt.
Een tweede verschil is pijnbestrijding. Het is hier niet ongewoon om bij de eerste wee naar het ziekenhuis te gaan en een ruggenprik te krijgen of andere verdovende middelen. Dus ook weer een puntje om over na te denken. Hoewel ik geen fan ben van alles wat te maken heeft met naalden en infusen, is het een prettige gedachte dat er wat voorhanden is.
Is het in Nederland normaal gesproken de gewoonste zaak van de wereld dat de nieuwe moeder, vader en baby elkaar eerst eens uitgebreidt in de ogen kijken, in Singapore is het dat niet. Als je het niet in je geboorteplan zet, wordt je baby direct meegenomen naar een andere afdeling om te wegen, meten, op te warmen onder de lampen, de longen leeg te laten zuigen en andere zaken te onderzoeken. Daar komt het nut van het geboorteplan weer om de hoek: wanneer je andere wensen hebt geeft je dat aan en zal de verpleging hier rekening mee houden.
Al met al behoorlijk wat om over na te denken, keuzevrijheid maakt het er niet altijd makkerlijk op! Gelukkig hebben we naast de doula ook andere informatiebronnen, zoals de ervaringen van vrienden maar ook de antenatal childbirth class: oftewel de lessen die je voorbereiden op de bevalling en de komst van je kindje. Uiteraard hebben Joost en ik die ook gevolgd, samen met Caroline en Pete (zij zullen ook in feb hun eerste kindje krijgen). De bijeenkomsten zijn voor de mum-to-be en dad-to-be en beide zijn ook gewoon aanwezig bij alle lessen. Er wordt niets gedaan met ademhalingsoefeningen enz, het zijn theorielessen over hoe de natuurlijke processen verlopen, welke ingrepen er mogelijk zijn (indien nodig), voeding en hoe je een baby verzorgt. Ook fijn: er wordt verteld dat het heel normaal is als je je eigen baby niet direct 'herkent', of dat je baby allerlei bulten, deuken of vlekken kan hebben en dat je hem/haar eigenlijk niet zo mooi vindt (er schijnt een hoop bij te trekken de eerste dagen, gelukkig). De lessen worden gegeven door doula's, die door hun ervaring kunnen aangeven wat de manier van werken is van de verschillende artsen en ziekenhuizen. Het waren prima besteedde uurtjes voor ons beiden!
Wellicht dat er nog een 'Zo werkt dat hier - deel 3' komt, maar nu is het eerst tijd om eens een kennismakingsgesprek met een kinderarts te boeken en een lijstje te maken wat er in de grab bag (ziekenhuistas moet komen). Belangrijkste tip van de lessen: neem eerst nog een snack voordat je naar het ziekenhuis gaat....onze route voert dus langs de mac drive... ;-)
Comments
Post a Comment