Zo werkt dat hier
Zodra mensen horen dat wij een kindje krijgen, is een van de eerste vragen of ik dan naar Nederland kom voor de bevalling en of de gezondheidsdzorg hier wel goed geregeld is. Tijd dus om eens wat meer uitleg te geven over hoe dat hier in z'n werk gaat, want het is hier allemaal prima geregeld, maar het werkt gewoon een beetje anders.
Toen wij ons grote nieuws ontdekten, was een van mijn vriendinnetjes hier in Singapore al vier maanden zwanger. Gelukkig had ik van haar een beetje meegekregen hoe 'het hier werkt' en wat er allemaal bij komt kijken. Een van de grote verschillen is dat ze hier geen verloskundigen kennen zoals in Nederland. Dat betekent dus dat je een gyneacoloog zoekt die je zwangerschap begeleidt ipv een verloskundige. Dat betekent informatie zoeken op expat forums en praten met vrienden: naar welke artsen gaan de meeste mensen, wat is de reputatie van de arts, hoe zijn die ervaringen, gaan ze naar een algemeen (overheids) ziekenhuis of naar een van de vele prive klinieken? Waar ik in Nederland waarschijnlijk gewoon naar een verloskundepraktijk in de buurt zou bellen, moet je hier wat meer energie in steken.
Na ons eerste bezoek aan de arts hadden we wel een goed gevoel bij de man, dus - voorlopig - hebben we die in ieder geval gevonden. Er wordt niet gevraagd naar je familiegeschiedenis en volgens de arts kun je hier alles eten en zijn er geen beperkingen... Verder geldt het 'alles kan' principe, zolang je maar betaalt. Een voorbeeld: tijdens iedere controle krijg je standaard een echo en ga je naar huis met de scan. Maar daar betaal je dan ook voor. Als je alleen naar het hartje luistert ben je aanzienlijk goedkoper uit. Een nekplooimeting gebeurt niet standaard, maar als jij het wilt: prima! Hetzelfde geldt voor andere onderzoeken. Heb je tijdens een van de controles een uitgebreid gesprek en duurt het consult langer dan tien minuten, dan is de rekening hoger (tip: maak dus een vragenlijstje van tevoren). Misschien dat dit niet op alle punten afwijkt van het Nederlandse systeem, maar omdat je na ieder bezoek aan dokter en tandarts direct je credit card moet trekken 'voel' je het misschien wat meer.
Na een aantal maanden wordt het tijd om na te denken over de bevalling, want dat kindje zal er op een gegeven moment toch uit gaan komen. En dan blijkt ook dat er verschillen zijn tussen Nederland en Singapore. Een thuisbevalling is namelijk niet mogelijk. Dat betekent dat je automatisch in het ziekenhuis terecht komt... Aangezien ik het liefst ver van ziekenhuizen blijf en al nerveus ben bij de afname van een buisje bloed, heb ik erg aan het idee moeten wennen. Maar gelukkig: ook hier geldt dat de keuze volledig voor je eigen rekening komt.
Joost en ik gingen dus op 'hospital tour'. Met andere woorden: op rondleiding door het ziekenhuis. Je zorgt dat je op de bedoelde tijd bij het ziekenhuis van je keuze bent en ontvangt gelijk de 'goodie bag': een tas gevuld met een ziekhuisbrochure, een tijdschrift voor de aanstaande papa en mama, wat folders van Chinese cateraars voor tijdens de kraamperiode en wat samples van newborn luiers.
De rondleiding start met welke drie ingangen er zijn in het ziekenhuis en welke de 24 uurs ingang is (check!), vervolgens het administratieve centrum in de hal waar de dad-to-be zijn vrouw moet inschrijven en later ook de geboorte van het kindje laat registreren (check!). Vervolgens is de kortste weg naar de geboortekamers via de trap naar de tweede (check!) verdieping.
Als je nog niet zover bent dat het kindje direct komt, breng je de tijd door in de observation room. Samen met maximaal drie andere vrouwen lig je op een kamer, van elkaar gescheiden door een pastelkleurig jaren tachtig bloemetjes gordijn (ik heb de details goed in me opgenomen!). Op het moment van de waarheid wordt je verplaatst naar de delivery room waar je de klus mag klaren, samen met je partner. Kan hij er om wat voor reden niet bij zijn en wil je je moeder of je beste vriendin meenemen, dan heb je pech maar die mogen de kamer niet in. Ook het maken van foto's en videoopnamen is verboden.
Je loopt langs de nursery, de afdeling waar alle newborn baby liggen en kunt achter het glas naar de bakjes kijken waarin ze liggen. Het ziet er schattig uit: die kleine baby's. En klein zijn ze: een Aziatische baby is gemiddeld 45 cm bij de geboorte. Dat scheelt toch bijna 20% op een Westerse baby.....leg er het meetlint maar eens naast!
Als het kindje geboren is, blijf je nog twee nachtjes in het ziekenhuis en ga je naar je eigen kamer. En die 'eigen kamer' is waar het eigenlijk om draait tijdens de rondleiding. Het ziekenhuis of de kliniek heeft verschillende kamers tegen verschillende tarieven. Zo is er de standaard kamer voor vier, twee of een persoon, maar er zijn ook deluxe kamers en suites. Deze laatste hebben bijvoorbeeld twee badkamers (een voor de moeder en een voor de visite), een keuken en grote plasma tv schermen.... Aan het einde van de tour krijg je een tarievenoverzicht mee en kun je thuis nog eens rustig je keuze bepalen...
Meer over de verschillen tussen Nederland en Singapore binnenkort in een volgend blog.
Toen wij ons grote nieuws ontdekten, was een van mijn vriendinnetjes hier in Singapore al vier maanden zwanger. Gelukkig had ik van haar een beetje meegekregen hoe 'het hier werkt' en wat er allemaal bij komt kijken. Een van de grote verschillen is dat ze hier geen verloskundigen kennen zoals in Nederland. Dat betekent dus dat je een gyneacoloog zoekt die je zwangerschap begeleidt ipv een verloskundige. Dat betekent informatie zoeken op expat forums en praten met vrienden: naar welke artsen gaan de meeste mensen, wat is de reputatie van de arts, hoe zijn die ervaringen, gaan ze naar een algemeen (overheids) ziekenhuis of naar een van de vele prive klinieken? Waar ik in Nederland waarschijnlijk gewoon naar een verloskundepraktijk in de buurt zou bellen, moet je hier wat meer energie in steken.
Na ons eerste bezoek aan de arts hadden we wel een goed gevoel bij de man, dus - voorlopig - hebben we die in ieder geval gevonden. Er wordt niet gevraagd naar je familiegeschiedenis en volgens de arts kun je hier alles eten en zijn er geen beperkingen... Verder geldt het 'alles kan' principe, zolang je maar betaalt. Een voorbeeld: tijdens iedere controle krijg je standaard een echo en ga je naar huis met de scan. Maar daar betaal je dan ook voor. Als je alleen naar het hartje luistert ben je aanzienlijk goedkoper uit. Een nekplooimeting gebeurt niet standaard, maar als jij het wilt: prima! Hetzelfde geldt voor andere onderzoeken. Heb je tijdens een van de controles een uitgebreid gesprek en duurt het consult langer dan tien minuten, dan is de rekening hoger (tip: maak dus een vragenlijstje van tevoren). Misschien dat dit niet op alle punten afwijkt van het Nederlandse systeem, maar omdat je na ieder bezoek aan dokter en tandarts direct je credit card moet trekken 'voel' je het misschien wat meer.
Na een aantal maanden wordt het tijd om na te denken over de bevalling, want dat kindje zal er op een gegeven moment toch uit gaan komen. En dan blijkt ook dat er verschillen zijn tussen Nederland en Singapore. Een thuisbevalling is namelijk niet mogelijk. Dat betekent dat je automatisch in het ziekenhuis terecht komt... Aangezien ik het liefst ver van ziekenhuizen blijf en al nerveus ben bij de afname van een buisje bloed, heb ik erg aan het idee moeten wennen. Maar gelukkig: ook hier geldt dat de keuze volledig voor je eigen rekening komt.
Joost en ik gingen dus op 'hospital tour'. Met andere woorden: op rondleiding door het ziekenhuis. Je zorgt dat je op de bedoelde tijd bij het ziekenhuis van je keuze bent en ontvangt gelijk de 'goodie bag': een tas gevuld met een ziekhuisbrochure, een tijdschrift voor de aanstaande papa en mama, wat folders van Chinese cateraars voor tijdens de kraamperiode en wat samples van newborn luiers.
De rondleiding start met welke drie ingangen er zijn in het ziekenhuis en welke de 24 uurs ingang is (check!), vervolgens het administratieve centrum in de hal waar de dad-to-be zijn vrouw moet inschrijven en later ook de geboorte van het kindje laat registreren (check!). Vervolgens is de kortste weg naar de geboortekamers via de trap naar de tweede (check!) verdieping.
Als je nog niet zover bent dat het kindje direct komt, breng je de tijd door in de observation room. Samen met maximaal drie andere vrouwen lig je op een kamer, van elkaar gescheiden door een pastelkleurig jaren tachtig bloemetjes gordijn (ik heb de details goed in me opgenomen!). Op het moment van de waarheid wordt je verplaatst naar de delivery room waar je de klus mag klaren, samen met je partner. Kan hij er om wat voor reden niet bij zijn en wil je je moeder of je beste vriendin meenemen, dan heb je pech maar die mogen de kamer niet in. Ook het maken van foto's en videoopnamen is verboden.
Je loopt langs de nursery, de afdeling waar alle newborn baby liggen en kunt achter het glas naar de bakjes kijken waarin ze liggen. Het ziet er schattig uit: die kleine baby's. En klein zijn ze: een Aziatische baby is gemiddeld 45 cm bij de geboorte. Dat scheelt toch bijna 20% op een Westerse baby.....leg er het meetlint maar eens naast!
Als het kindje geboren is, blijf je nog twee nachtjes in het ziekenhuis en ga je naar je eigen kamer. En die 'eigen kamer' is waar het eigenlijk om draait tijdens de rondleiding. Het ziekenhuis of de kliniek heeft verschillende kamers tegen verschillende tarieven. Zo is er de standaard kamer voor vier, twee of een persoon, maar er zijn ook deluxe kamers en suites. Deze laatste hebben bijvoorbeeld twee badkamers (een voor de moeder en een voor de visite), een keuken en grote plasma tv schermen.... Aan het einde van de tour krijg je een tarievenoverzicht mee en kun je thuis nog eens rustig je keuze bepalen...
Meer over de verschillen tussen Nederland en Singapore binnenkort in een volgend blog.
Comments
Post a Comment