Angstzweet
Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik geen fan ben van de tandarts. Sterker nog, ik ben zo nerveus dat de mensen in de wachtkamer me vragen of het wel gaat...zo loop ik te zuchten. En loopt de tandarts uit voordat ik aan de beurt ben, dan ga ik rustig naar de receptioniste om mijn afspraak te verzetten 'zodat de tandarts weer op schema loopt en door mij niet nog verder achterop komt'. Ik weet dat ik er niets mee oplos, maar ik ben in dit geval niet moedig en ook echt niet trots op mezelf.
Vorige week was het weer eens zover: er brak een stuk van mijn kies af (dat gebeurt me bijna jaarlijks). Je snapt, het zweet brak mij direct uit en ik bevond mij in een lichte staat van paniek! Hoe kon dat nu? Over een paar weken ga ik naar Nederland en ik had me zo voorgenomen om daar op controle te gaan. Waarom overkomt mij dit zo vlak van tevoren? En dan: hoe vind ik een tandarts in een vreemd land, eentje die ik kan vertrouwen, die goed werk aflevert en die ook aardig is? Na wat speurwerk op het expatforum vond ik er een waar ik terecht kon.
Een paar dagen later volgde de intake en kennismaking met de tandarts. Dat klinkt heel luchtig, maar het woordenboek zat wel in mijn tas - voor het geval ik door de zenuwen niet wist wat hij bedoelde! En nadat hij een grap maakte waar hij heel hard om moest lachen en ik niet begreep, heb ik ook maar gevraagd of hij daar mee wilde ophouden.
De behandeling, een paar dagen later was geen probleem. Waar ik in Nederland droomde van een eigen muziekje of een televisie voor de afleiding, werd het me hier allemaal aangeboden, inclusief lachgas en iemand die mij kon kalmeren en tegen me kon praten als afleiding. Nou ben ik best een mietje, maar als ik het in NL zonder die toestanden kan, dan kan dat hier ook. Geef mij gewoon een aantal stevige verdovingen, dan kan ik het prima handelen! Enige nadeel: doordat ik in NL al zoveel uren in de stoel heb doorgebracht weet ik precies hoe de instrumenten heten en wat je er mee kunt doen. Hier had ik geen flauw idee...en dat wil ik graag zou houden. Nog een behandeling en dan ben ik voorlopig weer even klaar...Pfffff....
Vorige week was het weer eens zover: er brak een stuk van mijn kies af (dat gebeurt me bijna jaarlijks). Je snapt, het zweet brak mij direct uit en ik bevond mij in een lichte staat van paniek! Hoe kon dat nu? Over een paar weken ga ik naar Nederland en ik had me zo voorgenomen om daar op controle te gaan. Waarom overkomt mij dit zo vlak van tevoren? En dan: hoe vind ik een tandarts in een vreemd land, eentje die ik kan vertrouwen, die goed werk aflevert en die ook aardig is? Na wat speurwerk op het expatforum vond ik er een waar ik terecht kon.
Een paar dagen later volgde de intake en kennismaking met de tandarts. Dat klinkt heel luchtig, maar het woordenboek zat wel in mijn tas - voor het geval ik door de zenuwen niet wist wat hij bedoelde! En nadat hij een grap maakte waar hij heel hard om moest lachen en ik niet begreep, heb ik ook maar gevraagd of hij daar mee wilde ophouden.
De behandeling, een paar dagen later was geen probleem. Waar ik in Nederland droomde van een eigen muziekje of een televisie voor de afleiding, werd het me hier allemaal aangeboden, inclusief lachgas en iemand die mij kon kalmeren en tegen me kon praten als afleiding. Nou ben ik best een mietje, maar als ik het in NL zonder die toestanden kan, dan kan dat hier ook. Geef mij gewoon een aantal stevige verdovingen, dan kan ik het prima handelen! Enige nadeel: doordat ik in NL al zoveel uren in de stoel heb doorgebracht weet ik precies hoe de instrumenten heten en wat je er mee kunt doen. Hier had ik geen flauw idee...en dat wil ik graag zou houden. Nog een behandeling en dan ben ik voorlopig weer even klaar...Pfffff....
Comments
Post a Comment